نمىشود ؛ زيرا توسّل‌جويان در ميان مسلمانان غير خدا را پرستش نمىكنند ، بلكه به حق پيامبران و اولياء ، از خدا درخواست مىكنند ، و يا از اولياء و پيامبران درخواست مىكنند ، اين كه برايشان طلب آمرزش كنند و يا از محضر اينها درخواست مىكنند ، آنچه را اراده كرده‌اند . و نسبت به آنهايى كه واسطه قرار داده شده‌اند ، هيچ پرستشى تحقق نيافته است . شايد منشأ توهم اشتباه ( محمد بن عبد الوهاب ) اين بوده كه خيال كرده خضوع و فروتنى نزد اولياء و پيامبران عبادت است . با اين كه عبادت همراه با معبود دانستن است ، و چنين مطلبى در توسّل جستن نفى شده است . و ( ديگر اين كه ) هر خضوعى عبادت نيست . زيرا ما مأمور به خشوع و فروتنى نسبت به پدر و مادر ، معلّمان و بزرگان قوم . . . هستيم . بنابر اين اگر هر خضوعى عبادت باشد ؛ لازمه‌اش اين است كه شارع ما را امر به عبادت آنها كرده باشد ، و حال اين كه چنين امر و دستورى از شارع صادر نمىشود . آيه‌اى كه محمد بن عبد الوهاب به آن استدلال كرده ، نظر به تنبيه و آگاه ساختن مشركان دارد ، به اين كه معبودهاى ساختگى و تخيّلى آنها سزاوار پرستش و عبادت نيستند ، زيرا اين معبودين وهمى ، خود در مقام يافتن وسيله‌اى به